กรรมสูตร: ทำไมอยู่กันท่ามกลางฝูงชน เรากลับรู้สึกว่า 'เหงาจัง'

เราติดอยู่กับโลกแห่งวัตถุประสงค์มากจนเราแทบไม่คิดเกี่ยวกับคนแปลกหน้าคนนี้แทนที่จะเป็นคนแปลกหน้าที่อาศัยอยู่ในพวกเราแต่ละคน

การรักษาความเหงาของเราอยู่ที่การสำรวจอัตวิสัยของเรา (ที่มา: รูปภาพ Thinkstock)

น่าเสียดายที่ถึงแม้จะได้รับพรด้วยคณะของเหตุผลที่ทำให้เราเข้าใจสภาพแวดล้อมของเราและสื่อสารกับเพื่อนมนุษย์ของเราในหลายภาษาเราก็ยัง 'โอ้ช่างเหงา'

ลูกพีชมีกี่ชนิด

แต่อะไรคือสาเหตุที่ทำให้เราโดดเดี่ยวบนดาวเคราะห์ที่มีประชากรหนาแน่นนี้? เหตุใดผู้คนจำนวนมากมายจึงให้การปลอบโยนเราแต่ไม่ได้ทำอะไรเพื่อบรรเทาความเหงาของเราเลย?

ความรู้สึกเหงาของเราดูเหมือนจะไม่สามารถสื่อสารกันได้เหมือนกับที่นักปราชญ์อ้างว่าปัญญาเป็น ความพยายามใด ๆ ในการพยายามแก้ไขปัญหานั้นยิ่งแยกเราออกไป หากมีสิ่งใดที่เรารู้สึกผิดหวังทั้งจากการที่เราไม่สามารถจัดการกับมันได้และความเฉยเมยของ 'บุคคลอื่น' ต่อความต้องการของเราในการเชื่อมต่อกับกำแพง และเรากลับไปที่คุกที่อ้างว้างของเรา

อ่านเพิ่มเติม

• กรรมสูตร: 'จิตวิญญาณ' แตกต่างจาก 'ศาสนา' อย่างไร?
• กรรมสูตร: ความรู้มีสองประเภท; ที่คุณจะติดตาม?
• กรรมสูตร: ฤดูกาลเปลี่ยน และช่วงชีวิตก็เช่นกัน
• กรรมสูตร: 'จงเป็นแสงสว่างให้กับตัวเอง'
• ในการเผชิญกับความท้าทายของชีวิต ฉันมองย้อนกลับไปที่ความทรงจำในวัยเด็ก นี่คือเหตุผล

โลกและความเป็นจริงของโลกมีทั้งวัตถุประสงค์และอัตนัยในธรรมชาติ โลกวัตถุประสงค์ของภูมิทัศน์ทางภูมิศาสตร์และการหักทางวิทยาศาสตร์และตรรกะให้ข้อมูลและความรู้ที่สม่ำเสมอแก่ผู้ที่แสวงหา แต่โลกส่วนตัวของปัจเจกบุคคลนั้นรายล้อมไปด้วยพื้นที่แห่งความมืดที่ไม่อาจเข้าถึงได้ ความลึกของบุคลิกภาพของเรา ความฝันของเรา ความกลัวของเราไม่เป็นที่รู้จักแม้แต่สำหรับเรา มีตัวตนในตัวเราที่เราเผชิญอยู่เมื่อได้รับสิ่งเร้าภายนอก ตัวตนที่อยู่เบื้องหน้าอาจทำให้เราตกใจหรือแปลกใจ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด มันข่มขู่เราอย่างแน่นอนเพราะเราไม่รู้จัก

เราติดอยู่กับโลกแห่งวัตถุประสงค์มากจนเราแทบไม่คิดเกี่ยวกับคนแปลกหน้าคนนี้แทนที่จะเป็นคนแปลกหน้าที่อาศัยอยู่ในพวกเราแต่ละคน บางทีเรากลัวคนแปลกหน้าคนนี้ เราอยากจะเชื่อว่าเราทุกคนต่างก็มองว่าเราเป็น และความพยายามทั้งหมดของเรามุ่งเป้าไปที่การเป็นผลิตภัณฑ์ของการปรับสภาพของเรา เป็นสิ่งที่เราคาดหวัง พูดในสิ่งที่เราคาดหวังจะพูด… ในฐานะที่เป็นมนุษย์ในสังคม สังคมจะมีสุขภาพดีเพราะสังคมเป็นทุกอย่างเกี่ยวกับระเบียบและการกระทำที่คาดเดาได้ของเราให้ความมั่นคงที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโต แต่การคาดหวังสังคมนี้ ซึ่ง เป็นส่วนหนึ่งของโลกแห่งวัตถุประสงค์ การรักษาความเหงาของเราเป็นการออกกำลังกายที่ไร้ประโยชน์

การรักษาความเหงาของเราอยู่ที่การสำรวจอัตวิสัยของเรา คนแปลกหน้าหรือคนแปลกหน้าที่อาศัยอยู่ในตัวเราแต่ละคน ความลึกและชั้นของบุคลิกภาพที่น่าสนใจของเราที่รอการสำรวจ พวกเราคือใคร? ทำไมเราถึงเป็นอย่างที่เราเป็น? เราต้องการอะไรจริงๆ? เราเกิดมาทำไม? ใครเป็นแรงผลักดันให้เราก้าวต่อไปทั้งๆ ที่มีโอกาส

ผลเบอร์รี่สีแดงลูกเล็กที่ปลูกในสวน

การดำดิ่งลงไปในส่วนลึกของตัวตนของเรา เปรียบเสมือนการอยู่บนเกาะที่ยังไม่ได้สำรวจซึ่งรอการค้นพบ มันเป็นเรื่องที่ชีวิตยืนยาว เมื่อเราคุ้นเคยกับสิ่งมีชีวิตภายในที่มีหลายแง่มุมนี้แล้ว เราก็จะไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป เราอาจอยู่คนเดียว แต่เราจะไม่เหงาอีกต่อไป